یادداشتهای امپراطور

به استقبال غدیر !

sezar1 — Wed, 28 Oct 2009 16:28:18 GMT

به تنهائی علی توسل می کنم ...به سکوت علی سوگند می خورم ...به حسرت علی دل می بندم ...

بعد دل خوش می دارم که ...شاید عطر ولایت حیدری اش جان تشنه ام را سیراب کند ، گویند پیامبر خدا زمان عقد دو ستاره بی همتای بشریت ، تنها دخترش را که ام ابیها نامیده بود ( چقدر باید یک پدر عاشقی کند بر دخت اش که اینگونه خطابش نماید ؟ کاش سهم من از معرفت درک این سوال بود ...جوابش که هیچ ....) را باید به مقیاس عقل و خرد سپرده باشد به دستان حیدر که علی جان ...جان تو جان ریحان من ...جان تو و جان کوثرم ....

اما ...نه ...این اشنباه است ...من قبول ندارم ...نمی توانم درک کنم ...قصه اینطور منطقی تر است :

رسول خدا دست علی به دستان گره گشای مرضیه عالم داد و فرمود :

فاطمه جان ...علی را به تو سپردم ...جان تو و جان علی ...علی تنهاست فاطمه جان ...علی مظلوم است...علی...

پس وقتی در آن کوچه 40 مرد عرب لندهور از یک سمت علی را به سمت می کشیدند ...مادر جوانمان با از سوی دیگر ردای علی را به مشت داشت ....( با همان دستی که می دانید ...!) سر آخر وقتی علی را از مشت فاطمه جدا کردند د...در دست متبرک زهرا گوشه ردای علی باقی بود ...( یعنی هرگز دست از ولایت نکشید ...یعنی خطاب به ما که یاد بگیرید ...اینطور باید ولایت مدار باشید )

روز آخر است ...بمیریم بهتر از نقل این روضه است ...کاش بمیریم ...

فاطمه از علی رو می گیرد ...تا مولا به خانه می آید ...زهرا به سرعت معجر به سر می کند و به گوشه اتاق می خزد ...این روزها کمتر حرف می زند ...اما مگر علی نمی دانست در پس معجر زیر گونه های خانم ، بر بازوان صدیقه چه رفته است ؟ می دانست ...و نمی گفت...اما این روز طاقت از دست داد ...گفت حرف دلش را :

خانمم ..منکه می دانم ...پس به خاطر دل علی هم شده امروز از این معجر دوری کن ...

کوثر وقتی دید که همه چیز عیان است ...روی گشود ..خورشیدی که خسوف گرفته باشد چه رنگی است ؟

چه گذشت بر علی ؟

خانم ، زینب را صدا کرد :

- دخترم ..برو از صندوق یک پارچه نیم کاره دوخته شده است ..بیار می خوام کارم رو تمام کنم ...

زینب دلش قرار نداشت ...( تو بگو کی قرار داشت ؟) پارچه کهنه و تمیز را آورد و مادر مشغول دوخت و دوز شد .

- جانم به قربانت مادر ...شما که دستتان مجروح است ..اجازه فرمائید من انجام می دهم ..

- نه دخترم ...این تنها کاری است که من باید شخصا برای حسین ام انجام دهم

و اشگ صورت ستون هویت عالم را گرفت ...اما علی که نشسته بود و این همه را تماشا می کرد ...زیر لب گفت :

- خانم جان ...اگر از این پارچه اضافه ای آمد ...کاش برای دخترت معجری بسازی ...!!!

***

غدیر خم ، منشور ولایت است ...نه ...نه....اصلاح می کنم ...

در غدیر خم خدای بزرگ حجت خود بر بندگانش تمام کرد ،

راه را بر هر سستی و اهمالی بست ، عذر و بهانه را برای جهل و ندانم کاری انسان خاطی دیگر پذیرا نخواهد بود ، در جهانی که ولایت علی بوده باشد ...معصیت هر انسان در هر کیشی بی دلیل است چه در زمان خود حضرتش بوده باشد و یا هزاران سال از امروزی که من بی سواد این سطور را می نویسم گذشته باشد ....دراین دنیائی که علی هم بوده است عذر گناه بدتر از گناه است ...و غدیر خم تجلی این معنای هشدار دهنده و قابل تامل است ...و یادمان نرود که از اعیاد اعظم و مهم مسلمانان هم به حساب می آید....

گفتم عید ؟!...عید...؟

شیعه یاد گرفته است در اوج شادی و سرور این لذت را با امام خود قسمت کند ...

شاد و سبکبال و مسرور... این فرخنده روز مبارک را جشن می گیریم ...اما یادمان باشد که در 14 قرن قبل هم چه گذشت بر پدران و مادران ما ...بی ادبی می کنم برای نوشتن این جمله ، خلط معنا متبادر نشود... اما حرف دل است ...جدا می نویسم که اگر خواستید حذف اش کنید ...کاری ندارد...همانطور که من را حذف کردید ...! ...:

غدیر خم ...عاشورای علی هم بود ...!

عید غدیر تبسم بر لب گریه می کنیم ...اشگهایمان را بگذارید دیگران رصد کنند :

فاصله اشگ شوق و هق هق اندوه مگر چند تار مو فاصله دارد ؟

تماشاگر و بازیگر و نورپرداز و گریمور و هنرمند و مدیر و مسول و همه آنانی که این روز را با ما شیدائی خواهند کرد و هر که آنجا خواهد بود سهمی دارد در این حرکت بی مانند و شوق انگیز ...جای همه علویان تاریخ که سرهاشان با تیغ ددمنشانه دشمنان... فدای ولایت شد ...در آن روز خالی است ، از شهید اول ( محسن زهرای مرضیه... که چاله قتلگاه اش... میان در و دیوار شد . تا آخرینشان که شاید همین لحظه ...در فلسطین – عراق – و حتی دورترین نقاط این جهان خاکی ، مظلومانه سر به خاک شهادت می ساید و سر بر زانوی عزیز فاطمه ، همه معنای عشق... آقایم...حسین ابن علی می گذارد و عرش را سیر می کند .

غدیر خم عید است . عید را باید شادی کنیم ...باشد ...باشد...شاد خواهیم بود... با این فرض و خیال ....( خیالبافی که در عاشقی عیب نیست ؟! ) اگر آن لگد بر آن درب نیمه سوخته کوفته نمی شد ...شاید عباس در علقمه آنطورمظلومانه... شانه زخمی اش را بر نخل کربلا تکیه نمی زد ...تا آخرین نگاه شرمنده اش را حواله خیام برادر تشنه لب کند ....به یقین محسنی بود که که با ذوالفقار حیدری ، عباس را از معرکه در ببرد .. و شش ماهه در خیمه آنقدر بی تابی عموی رفته در پی یک مشک آب را نمی کرد ، ام البنین تا سالها بعد از ماجرای کربلا شبها خیزان و ناله کنان و شرمسار در محله بینی هاشم درب همه خانه ها را می کوفت و سر به زیر میب انداخت و با لحنی چنان تلخ و غمگین و ریش ریش نجوا می فرمود :

عباسم را حلال کنید ...به خدا ...همه تلاشش را کرد که مشگ را به علی اصغر برساند ...اما نشد ..تنها بود یل مادر ...عباسم دستانش را که فدای یک تار موی برادر کرد ، مشگش را دریدند نامسلمانان بی مرام ، چه کند پسر مهربانم ؟ خود را به تمامی روی مشگ انداخت و ندید آن نامرد را که عمود آهن با خود می برد ...عباسم تنها بود در علقمه ....مادر فدایش...منکه نبودم ..اما می دانم عذر تقصیر دارد ...شما عفو بفرمائید ...

لب بیت خانم سکینه می رسید ، مکث بیشتری می کرد و نفس در سینه نگاه می داشت ، خانم با دیدن این صحنه و نگاه خیس مادر پهلوان ادب و حماسه ...شاید یکی از جملاتی را که می گفت و دل ام البنین اندکی آرام می گرفت این بود :

نه مادرم ..قربان معرفت شما و عمویم بی مثالم شوم ...قصور از شما نیست ...آن کسی که با لگد بر درب ...به عیادت بیمار رفت بیاید جواب بدهد ...آخر اگر محسن بود ...عمو عباس کجا تنها به دل لشگر می زد.....

یادم می رود عید است .فراموش می کنم که باید شاد باشم و راه به بیراه می زنم ( اگر چه راه من همان است و اگر به مراد دل خودم باشم در همه زندگی انسانی یاد حسین را توصیه دارم ، پایان همه شادیهای جهان آغاز گریه بر حسین ابن علی است ....)

عید است دیگر ....در عید ها خیالبافی طعم دیگری دارد ...

عید ولایت بی یاد اولین شهید ولایت مفهوم خود عید را کسر دارد...

چهارده تابلو از غدیر

اول : ختم رسالت

تاریخ ادیان 124000 رسول و پیامبر را ثبت کرده است ، این تعداد کثیر هر کدام از آغاز رسالتشان تا فرجامش هزاران حادثه و اتفاق تلخ و شیرین را ثبت کرده اند ... که انسان امروز دانش تاریخی اش از انبیا ... به قطره ای در برابر دریا شبیه است ، تمام آن رسولان و یگانه انسانهای مخلص و مورد توجه خداوند منان هدفی نداشتند جز ایجاد راه هموار برای رستگاری انسان....

خاتم النبیا که رسول بی همتای ماست ، ..او ماحصل همه این تاریخ پر فراز و نشیب است ...همه میلیونها سال تلاش یکتا پرستان و اندیشه جاری و ذاتی در نهاد انسان یعنی وحدانیت است ، ...رسول گرامی ما مسلمانان تحقق وعده ...میلیونها سال است... که خدا به به دل دردمند انسان مومن می داده و نویدش را در تمام کتب الهی ثبت نموده است

آیا این تنها ویژگی و مسولیت برای شخص پیامبر است ؟

عقل و خرد جز این می طلبد ، ملبس به ایمان رسول آخرشدیم ، که نامش مسلمانی است ، تقوا و دینداری و خدا پرستی ما مسلمنان باید بیش از همه مردم عالم باشد ...و شیعه هم که باشی هزار برابر بیشتر این تعهد و مسولیت را بر شانه خواهی داشت ...توجه به این معنا و مسولیت مسلمانی ... آغاز فهم ولایت است...

مسلمان باید ستاره ای باشد در دل آسمان تاریک انسشانها و بدرخشد ..شیعه خود خورشیدی نیمه سرخته است که حکایت دیگری است ...

وای بر ما اگر یک صفت رزیلانه انسانی را به ما نسبت دهند و بگویند چون مسلمان است ...!!!

یا این عنوان را از روی خود بردارید یا پای معرفت اش بایستید ...

دم زدن ....لاف گفتن...ضد مسلمانی اقدام کردم و بعد با وقاحت به هزار دلیل و برهان درصدد عینیت دادن آن فعل قبیح به اصل مسلمانی ...در کمال تکبر و غرور که تجلی کوه جهل است ...اجتهاد کردن بر رفتار سخیف خود ...جفا به اسلام فقط نیست ...جفا به خداست ...و باور کنید که جفاکاران به خدا هرگز رستگار نمی شوند...

دوم : اعلام ولایت علی ابن ابیطالب :

جهان بی حجت خدا برقرار نیست ، آسمان بر فراز زمین نخواهد ایستاد اگر نفس امام در اتمسفر زندگی جاری و سیال نباشد ...خدای بزرگ هرگز انسان آسیب پذیر را که با نسیمی به این سو می رود با تشر هوائی به سوی دیگر غش می کند ...بی تجلی وجودی خود رها نمی کند...که این همان صفت خدائی اوست که اینگونه محقق می شود ...

در غدیر خم ، جهاز اشتران را بر هم سوار کردند ...هوای گرم عربستان ...خستگی از سفر ...خیلی ها غر غر می کنند ...خیلیها حوصله اشان از آن وقت سر رفته بود !!!

امر رسول خدا اما بر هر گرفتاری و خستگی اجل است ...

عزیزترین بنده خدا ، دست علی را بر دست گرفت و برای نه آن چند صد نفری که دورش حلقه زده بودند که برای همه تاریخ ...من و تو و او و ....فرمود :

من کنتم مولا فهذا علی مولا...

خطابه ای کوتاه در تعداد لغت و طولانی در فهم و درک معنای آن...

(در کتب اهل سنت خواندم ، که پیامبر دست علی ابن ابیطالب را بلند نکرد ..بلکه چون تعداد جمعیت افزون بر این بود که فقط دستان گره خورده را ببینند ، لذا پیامبر فرمود آنکه من او را در آغوش می گیرم و از روی زمین بلند می کنم ...مراد از جمله است . ..

لذا زیر بغل علی را گرفت و بلند کرد ..چنان که تا آن روز مردم زیر بغل رسول خدا و علی را ندیده بودند (با ذکر این جمله راوی سعی دارد مصداق ارائه کند )

من کنتم مولا فهذا علی مولا...

چرا نفرمود هر کس مرا دوست دارد علی را دوست بدارد ؟ ..چرا عرب غیرتمند را بیشتر محرک نشد ؟ که : هر از من فرمان برد جز فرمان علی حق حیات نخواهد داشت ...

اصلا چرا بی هیچ کلامی ردای خلافت را بر دوش علی نگذاشت ...و هزاران چرای دیگر ؟

و فقط فرمود مولا ؟

سیر و سلوک در این کلمه همه ماهیت تابلوی دوم است ..شرح اینکه ادعای علی و امامان و شیعه خلافت نبود که غصب شد ...خلافت که در برابر عظمت ولایت شوخی مضحکی بیش نیست ..آنانی که ولایت را با خلافت خلط بحث می کنند ، عناد دیرینه با فطرت بسیط امامت دارند ...و می خواهند اصل حرف را منحرف و به سمت موضوعات پیش و پا افتاده ببرند ...اما اگر با کمی عقلانیت مختصر اهدائی خداوند که بر هر دیوانه سر به بیابان گذاشته ای هم عطا نموده ، مختصری توجه کنند می بینند که از علی تا یوسف گم شده زهرا... هرگز هیچ کدام از امامان ما دایه خلافت نداشتند و ندارند ...امام زمان هم که فرجشان با دعای دل سوخته شیعیان به همین زودی هاست : انشاء الله ...

تنها فرمودند جهان را یکسره از عدل خواهند کرد ...

در عهد امام الرئوف ، ظاهرا مامون حاکم است ...اما ولایت از امام تجلی دارد و جهان را منور می کند ...و همه تاریخ همین است ...

خلیفه الله بودن در زمین یک امر فیلسوفانه معرفتی است ، نه تکیه بر تخت سلطنت دادن ...

امام خلافت بر دلها دارد ...امام خلیفه و صاحب دل انسان است ...یعنی همان مامنی که خداوند خود فرمود که در آنجا تنها خود اوست که حاضر است و راه بر هیچ ابلیسی باز نیست ...

سوم : دفاع از ولایت ...

مدینه ...آی مدینه ...

نمی دانم این عرض ... توهم دل دردمندانه من و شیعیان دیگر است یا واقعیتی ملموس و باور پذیر ؟

حقیر از تجربه خود می گویم ...هر وقت مشرف به حج شدم ، وقتی در کوچه های مدینه قدم می زدم ، تا آخرین مرز درد و اندوه عمیق و کهنه ای اجداد شهیدم می رفتم ..تا یک قدمی دق کردن ....

همه کوچه ها و در دیوار این شهر خاطره گریه های فاطمه را دارند ...صدای ناله مادر شیعه به گوش می رسد ...

چه کردند با ام ابیهای پیامبر خود ؟

زهرای اطهر ، که دلیل خلقت است ،

همه جهان از اول تا آخرش به بهانه کوثر جرات بودن یافت ...موجودی چنین ارجمند و بی مانند... همه روح و جسم مبارکش را فدای ولایت علی ابن ابیطالب کرد ...

فاتح خیبر را ریسمان بر گردنش انداختند ...کوچه های مدینه دیدند و تعریف می کنند ...که دستانی را که ذوالفقار را بر سینه آسمان می کشید و راه را بر حرکت اسلام می گشود بستند ...و علی نیم نگاهی به درب گرفتار در هیمه آتش داشت ...و نیم نگاهی به راه مسجد ..و تکلیفی که بر همه وجودش غلبه داشت ...مصلحت تاریخی و نقش حیاتی او در تبیین ولایت ....

پس هیچ نگفت ، سکوت... ولی ...از هر فریادی رساتر است ...

صدای یهودی لجباز و یک دنده مشهور مدینه برخاست که شهادتین می گفت .. پرسیدند چه وقت اسلام آوردن بود ؟

تو که از خیبر تا به حال دشمن قسم خورده حیدر بودی ...بیا بنگر دشمن را در بند کردند و حض اش را ببر ...

پاسخ داد : من دیدم که این مرد با دست چپ دربی را از جا کند که سه مرد باید زور می زدند که بر یک لنگه بچرخد ..و علی آن را برکند بر سر گرفت و لشگر از آن عبور کرد ....( عده ای هم که گفتند ما دیدیم حضرت پایش روی زمین نبود در این لحظه !!)

اما آن روز بر این باور بودم که این شعبده است و نباید باور کرد ...

اما الان در برابر چشمانم حادثه ای دیگر در جریان است ...فاتح خیببر به اراده ای کوچک ....این مردان روباه صفت... لجوج... جاهل را ....که تتمه دوران کفر و جهالت عرب هستند به آنی می تواند از میان راه بردارد ...همه مردان مدینه اگر در برابرش صف کشند ...و خون جوبهای این شهر را از هم بشکافد ... این مرد یک گام به پس نخواهد رفت ...اما نگاه کن به چه سان آرام تن به قضا و قدر داده ...این سکوت کار هیچ مردی نیست ..مگر مردی که مردانگی اش را از خدای یگانه داشته باشد ...ایمان آوردن به دین این مرد بر من نادان کج فهم حجت است ، ...

علی ابن ابیطالب حتی وقتی ریسمان بر گردن داشت امامت می کرد و روشنگری می نمود ...و خانم و بانوی دو عالم هم تکلیف خود را داشت :

حراست از ولایت تا هر جا که باشد ....

تا سیلی از دیوار خوردن ...

تا معجر خاکی .....

تا گم کردن راه خانه در آن کوچه تنگ ...

تا ....

حسنک...!

sezar1 — Fri, 23 Oct 2009 23:59:51 GMT

امانم را برده این چند خط تاریخ بیهقی ...!!!

آبستن یک دریا اشگم و اما بغض لجوجانه نشسته روی تارهای صوتی ام ...نه صدا در می آید و نه نفس ...! نمی دانم چه جادوئی داشت این سطور که اینگونه پریشانم کرد ...! بغض سمج یک طرف ...غمی عمیق و طولانی در بعد زمان هم از ناکجاآبادی چمبره زد روی حس ام ...زمینگیرم کردند این دو طوفان ...

باور کن دوست من ...! صبح دیروز که جمعه باشد... تصادف روح من با پاراگرافی از تاریخ بیهقی اتفاق افتاد ...و الان که ساعت 4 صبح روز شنبه است ...کم کم دارم شدت ضربات وارده را رصد می کنم ...

این رسم نخبه کشی در شرق که قدمتی 5000 هزار ساله دارد ، درد بزرگی است برای مردم ما که برای ترقی و رشد نیاز به جهش های انسانی دارند ...و بعد در کمال خونسردی و با آرامشی حیرت انگیز خود نخبگان اشان را بر دار می کنند ...و می نشینند باز رو به آسمان و دست به دعا بر می دارند تا مگر خدای ناجی برای رهائی اشان گسیل دارد ...این تناقص ریشه در کجا دارد ؟

***

و حسنک را سوی دار بردند و به جايگاه رسانيدند ، بر مرکبی که هرگز ننشسته بود بنشاندند . و جلّادش استوار ببست و رسن ها فرود آورد . و آواز دادند که « سنگ دهيد » هيچ کس دست به سنگ نمی کرد و همه زارزار می گريستند ، خاصّه نيشابوريان . پس مشتی رند را سيم دادند که سنگ زنند . و مرد خود مُرده بود - که جلّادش رَسَن به گلو افگنده بود و خَبه کرده .

چون از اين فارغ شدند ، بوسهل و قوم از پای دار بازگشتند و حسنک تنها ماند ، چنان که تنها آمده بود از شکم مادر .

...

تاريخ بيهقی ( مقامات مسعودی ، بر دار کردن حسنک )

آرام باش عزیز من ...!

sezar1 — Sun, 04 Oct 2009 09:57:18 GMT

رفتار من عادی است

اما نمی دانم چرا

این روزها

از دوستان و آشنایان

هر کس مرا می بیند

از دور می گوید:

این روزها انگار

حال و هوای دیگری داری!

اما

من مثل هر روزم

با آن نشانی های ساده

و با همان امضا همان نام

و با همان رفتار معمولی

مثل همیشه ساکت و آرام

این روزها تنها

حس می کنم گاهی کمی گیجم!

حس می کنم

از روزهای پیش قدری بیشتر

این روزها را دوست می دارم

و قدر بعضی لحظه ها را خوب می دانم

حس می کنم گاهی کمی کمتر

گاهی شدیداْ بیشتر هستم!

حتی اگر می شد بگویم

این روزها گاهی خدا را هم

یک جور دیگر می پرستم

از جمله دیشب هم

من کاملا تعطیل بودم!

اول نشستم خوب جوراب هایم را اتو کردم

تنها ـ حدود هفت فرسخ ـ در اتاقم راه رفتم

با کفشهایم گفتگو کردم

رفتم تمام نامه ها را زیر و رو کردم

دنبال آن افسانه ی موهوم

دنبال آن مجهول گشتم
تنها یکی از نامه هایم

بوی غریب و مبهمی می داد

انگار

از لابلای کاغذ تا خورده ی نامه

بوی تمام یاس های آسمانی

احساس می شد

دیشب پس از سی سال فهمیدم

که بر خلاف سال های پیش

رنگ بنفش و ارغوانی را

از رنگ آبی دوست تر دارم!

گاهی برای یادبود لحظه ای کوچک

یک روز کامل جشن می گیرم

گاهی

صد بار در یک روز می میرم!

گاهی نگاهم در تمام روز

با عابران ناشناس شهر

احساس گنگ آشنایی می کند

گاهی دل بی دست و پا و سر به زیرم را

آهنگ یک موسیقی غمگین

هوایی می کند

اما
غیر از همین حس ها که گفتم

و غیر از این رفتار معمولی

و غیر از این حال و هوای ساده و عادی

حال و هوای دیگری در دل ندارم

رفتار من عادی است!

***

بیگانه !

حضوری گستاخ داری !!!

به دیارت

به شعر و اندیشه .

یا چشمی داری

بر زخم رگ

كه تواند زخم‌های نهانم را دید

یا، سری كه تواند دریافت از كدامین ستاره بی نام از كدام كهكشان سرد شده

فرو افتاده‌ام

در این علفزار به شبنم سرخ آلوده .

مانی شهر كوران !

حضوری دارم

نه لطیف و نه مانوس

برابر چشمت و رودرروی اندیشه‌ات .

خواهی بشناسم و دشنامم گوی

خواهی نشناسم و بگذر از كنارم

بیگانه ! ...

***

آرام باش عزیز من، آرام باش

حکایت دریاست زندگی

گاهی درخشش آفتاب، برق و بوی نمک، ترشح شادمانی

گاهی هم فرو می‌رویم، چشم‌های مان را می‌بندیم، همه جا تاریکی است،

آرام باش عزیز من

آرام باش

دوباره سر از آب بیرون می آوریم

و تلالو آفتاب را می بینیم

زیر بوته ای از برف

که این دفعه

درست از جایی که تو دوست داری، طالع می شود ...

درست از جایی که تو دوست داری، طالع می شود....

.........

ژولیس سزار

امپراطور سرزمین آبهای همیشه آبی

باران

sezar1 — Fri, 08 May 2009 03:29:18 GMT

سلام

باران می بارید دیروز و دشب و حالا هم که مانده چند دانگی تا سحر روز جمعه ...نم نمکی می زند... قطرات اشگهای آسمان بر شیشه های پنجره اتاقم اذن دخول می خواهند ..اتاق سکوت و تنهائی و یکسره در شهودم ...

باران می بارید و من را با خود به خاطرات دوست داشتنی ام گره می زد ،

این چه رازی است در این باران بهاری که دل عاشق را اینگونه می لرزاند ؟ جادوی این دلتنگی شیرین ریشه در چه سر سر به مهری دارد ؟

هر وقت آسمان اینطور دلگیری می کند و بغض می گشاید من هم همدلی می کنم با این دریغ طبیعت ..دل می سپارم به صدای ضرب آهنگ دل انگیزش که می نالد و در همان هنگامه نجوا هم دارد ...شنیده ای حرفهای شکسته شکسته اوئی را که از لابلای بغض در هم تنیده اش کلماتی را ...خیس خیس.... از میان لبان ارزانش مویه می کند ...؟ شنیده ای ؟ دیده ای ؟

مصداقش : دخترک یتیمی که دل می زند ...هق هق اش به سینه می کوبد ..می لرزد ...مشت کوچکش سپر چشمهای بارانی اش است و هی در دل دل قفسه به تنگ آمده سینه نالانش این واژه را بی خستگی تکراری بدیع می کند : بابا ...بابا ...بابا...ابا...!...ابا...ابا...

و صدای زنی می پیچد در گرماگرم این طوفان درد : از وقتی بالا نشین شدی ما را کمتر یاد می کنی برادر...تو لبانت به این شیوائی قران را تلاوت می کند ، چرا اندکی با این یتیم دل خون شده ات سخن نمی گوئی ؟ اجر چند جمله ناقابل به خطاب دل دل زدن این طفل ...از قرادت کلام خدا بیش نباشد پس نیست ...می فهمم این همه سر به هوائی ، دلیل بالا نشینی است ...باشد...باشد...

باران این دو روز چه ها کرد با من در این غربت ...می دانم که عصر امروز باز می گردم .اما غریبم هنوز ...میان کوچه ها و خیابانها که قدم می زنم هم نفسی نمی یابم ...و تو بگو که مگر در شهری که از آن کودکی های توست ، هم دلی را به یاد داری ؟ ...نه ...ندارم ...نمی خواهم که دیگر داشته باشم ...لبان را به هم دوخته ام که دیگر به صدای مهربان هیچ دشمن خوئی خام نشود ..نگاهم را بر هعم گذاشته ام تا شعاع ریاکارانه کسی را که در سر تنها سقوط انسانیت را آروز دارد و در رخ تبسم ملیح شرافت ادمی را... نبینم ...حوصله گول خوردن ندارم ...حرف همین است ...حوصله اش را دیگر ندارم ...غریبه ها را نباید به حریم خود راه داد ...چون غریبه همیشه غریبه است ...خطا تا یکبارش مجاز است... بار دوم که معصیت برایت می نویسند ...نامحرمان را از خود برانیم ...هر انکه دلش را از سنگ چیده اند و دستش را از تارهای عصیان ...از دنیایمان به خفت بیرون اندازیم ...امکان فریب خوردن همواره هست ...چون دلت که عاشقی کند و دستت بلرزد به مهر ، همیشه مستعد اینگونه مخاطراتی ...

باران غم این دردمنمدی را برایم دوباره زنده می کند . اما در اوج اندوهی که می آفریند ، امیدی هم می آورد ...تا وقتی سیب زندگی ام سرخ و تازه است ، هراسم مباد ...تو بگو یک لشگر از این موجودات سخیف با خوی باکتری دوره ام کنند ، وقتی سیب هست ...زندگی هم هست ...و این امواج ناهمگون هر چه هم بخواهند که ترنم موزون به نظر آیند ، محال است ...چو.ن طبیعت زندگی ما اینگونه است که اینها رسوا شدگاه فرداینمد ، هر چند به نربان چوبی پوسیده ای هم بالا رفته باشند...سر آخر تعریف عینی معنای بیچاره گی اند...

جز این ها باشی همیشه چاره هست ..چون خدا هست و تو خدا را دوست داری و خدا تو را و هر دو سیب را ...

و این نیز بگذرد ، و روز آتی فرا می رسد ، آفتاب می تابد و زمین را گرم می کند و شب تمام می شود و همه اینها که شب ساز اند ، در حفره سیاهی سیاه می شوند ....

فاطمیه اول در اتمام است و سیاه پوش دهه دوم می شویم ، من امسال کاسه گدائی رام را دم سحر به منزل حضرت صدیقه (س) می برم و بعد متصل به زیارت عاشورا می شوم که مرهم دل زخمی بانوی دو عالم است ...فاطمیه امسال در پناه معجر بی بی از هر چه ریا و نفاق و بی مرامی است در امان باشیم ...یادتان باشد این ما هستیم که باید خرج روضه ای این اختران تابناک شویم ، نه اینکه خاک بر دهانم ...آنها را خرج ذهنیت پلشت خود کنیم ...خدا نبخشاید بر این مردمان هزار رنگ کوفی تبار که هر وقت و هر جا به شکلی تازه در می آیند ....لعنت ابدی بر اینان و تبارشان ....

ایام فاطمیه بغض اینگونه می شکنیم ...

وقت زیارت عاشورا است ...بیا با هم برویم و بخوانیم ...به این شرط که لعن هایش را با همه جانت بگوئی که وارثان اش از صدای قلب تو پوچ شوند و نتوانند دمی دیگر حتی فریبی دوباره سر کنند ...

وقت زیارت عاشورا است ...دل بدهیم به آن شهیدی که در جای شهادتش ،؛ از بس تنگ و کوچک بود که امکان دست و پا زدن هم نداشت ...!

( این خود روضه ای است برای خرج گریه یک دهه کامل از محرم ..)

رو به سمت کربلا و بخوانیم :

***

بسم الله الرحمن الرحيم

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا اَبا عَبْدِ اللَّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يَا بْنَ رَسُولِ اللَّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا خِيَرَةَ اللَّهِ وَابْنَ خِيَرَتِهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يَا بْنَ اَميرِ الْمُؤْمِنينَ وَابْنَ سَيِّدِ الْوَصِيّينَ

سلام بر تو اى ابا عبداللّه سلام بر تو اى فرزند رسول خدا سلام بر تو اى برگزيده خدا و فرزند برگزيده اش سلام بر تو اى فرزند امير مؤ منان و فرزند آقاى اوصياء

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يَا بْنَ فاطِمَةَ سَيِّدَةِ نِساَّءِ الْعالَمينَ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا ثارَ اللَّهِ وَابْنَ ثارِهِ وَالْوِتْرَ الْمَوْتُورَ

سلام بر تو اى فرزند فاطمه بانوى زنان جهانيان سلام بر تو اى که خدا خونخواهيش کند و فرزند چنين کسى و اى کشته اى که انتقام کشته گانت نگرفتى

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ وَعَلَى الاَْرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِناَّئِكَ عَلَيْكُمْ مِنّى جَميعاً سَلامُ اللَّهِ اَبَداً ما بَقيتُ وَبَقِىَ اللَّيْلُ وَالنَّهارُ

سلام بر تو و بر روانهائى که فرود آمدند به آستانت ، بر شما همگى از جانب من سلام خدا باد هميشه تا من برجايم و برجا است شب و روز

يا اَبا عَبْدِ اللَّهِ لَقَدْ عَظُمَتِ الرَّزِيَّةُ وَجَلَّتْ وَعَظُمَتِ الْمُصيبَةُ بِكَ عَلَيْنا وَعَلى جَميعِ اَهْل ِالاِْسْلامِ

اى ابا عبداللّه براستى بزرگ شد سوگوارى تو و گران و عظيم گشت مصيبت تو بر ما و بر همه اهل اسلام

وَجَلَّتْ وَعَظُمَتْ مُصيبَتُكَ فِى السَّمواتِ عَلى جَميعِ اَهْلِ السَّمواتِ فَلَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً اَسَّسَتْ اَساسَ الظُّلْمِ وَالْجَوْرِ عَلَيْكُمْ اَهْلَ الْبَيْتِ

و گران و عظيم گشت مصيبت تو در آسمانها بر همه اهل آسمانها پس خدا لعنت کند مردمى را که ريختند شالوده ستم و بيدادگرى را بر شما خاندان

وَلَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً دَفَعَتْكُمْ عَنْ مَقامِكُمْ وَاَزالَتْكُمْ عَنْ مَراتِبِكُمُ الَّتى رَتَّبَكُمُ اللَّهُ فيها

و خدا لعنت کند مردمى را که کنار زدند شما را از مقام مخصوصتان و دور کردند شما را از آن مرتبه هائى که خداوند آن رتبه ها را به شما داده بود

وَلَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً قَتَلَتْكُمْ وَلَعَنَ اللَّهُ الْمُمَهِّدينَ لَهُمْ بِالتَّمْكينِ مِنْ قِتالِكُمْ

و خدا لعنت کند مردمى که شما را کشتند و خدا لعنت کند آنانكه تهيه اسباب کردند براى کشندگان شما تا آنها توانستند با شما بجنگند

بَرِئْتُ اِلَى اللَّهِ وَاِلَيْكُمْ مِنْهُمْ وَمِنْ اَشْياعِهِمْ وَاَتْباعِهِمْ وَاَوْلِياَّئِهِم

بيزارى جويم بسوى خدا و بسوى شما از ايشان و از پيروان و دنبال روندگانشان و دوستانشان

يا اَبا عَبْدِ اللَّهِ اِنّى سِلْمٌ لِمَنْ سالَمَكُمْ وَحَرْبٌ لِمَنْ حارَبَكُمْ اِلى يَوْمِ الْقِيامَةِ

اى اباعبداللّه من تسليمم و در صلحم با کسى که با شما در صلح است و در جنگم با هر کس که با شما در جنگ است تا روز قيامت

وَلَعَنَ اللَّهُ آلَ زِيادٍ وَآلَ مَرْوانَ وَلَعَنَ اللَّهُ بَنى اُمَيَّةَ قاطِبَةً وَلَعَنَ اللَّهُ ابْنَ مَرْجانَةَ

و خدا لعنت کند خاندان زياد و خاندان مروان را و خدا لعنت کند بنى اميه را همگى و خدا لعنت کند فرزند مرجانه (ابن زياد) را

وَلَعَنَ اللَّهُ عُمَرَ بْنَ سَعْدٍ وَلَعَنَ اللَّهُ شِمْراً وَلَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً اَسْرَجَتْ وَاَلْجَمَتْ وَتَنَقَّبَتْ لِقِتالِكَ

خدا لعنت کند عمر بن سعد را و خدا لعنت کند شمر را و خدا لعنت کند مردمى را که اسبها را زين کردند و دهنه زدند و به راه افتادند براى پيكار با تو

بِاَبى اَنْتَ وَاُمّى لَقَدْ عَظُمَ مُصابى بِكَ فَاَسْئَلُ اللَّهَ الَّذى اَکْرَمَ مَقامَكَ

پدر و مادرم بفدايت که براستى بزرگ شد مصيبت تو بر من پس مى خواهم از آن خدائى که گرامى داشت مقام تو را

وَاَکْرَمَنى بِكَ اَنْ يَرْزُقَنى طَلَبَ ثارِكَ مَعَ اِمامٍ مَنْصُورٍ مِنْ اَهْلِ بَيْتِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ

و گرامى داشت مرا بخاطر تو که روزيم گرداند خونخواهى تو را در رکاب آن امام يارى شده از خاندان محمد صلى اللّه عليه و آله

اَللّهُمَّ اجْعَلْنى عِنْدَكَ وَجيهاً بِالْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلامُ فِى الدُّنْيا وَالاْخِرَةِ

خدايا قرار ده مرا نزد خودت آبرومند بوسيله حسين عليه السلام در دنيا و آخرت

يا اَبا عَبْدِاللَّهِ اِنّى اَتَقَرَّبُ اِلى اللَّهِ وَاِلى رَسُولِهِ وَاِلى اميرِالْمُؤْمِنينَ وَ اِلى فاطِمَةَ وَاِلَى الْحَسَنِ

اى اباعبداللّه من تقرب جويم به درگاه خدا و پيشگاه رسولش و اميرالمؤ منين و فاطمه و حسن

وَاِلَيْكَ بِمُوالاتِكَ وَبِالْبَراَّئَةِ [مِمَّنْ قاتَلَكَ وَ نَصَبَ لَكَ الْحَرْبَ وَ بِالْبَرائَةِ مِمَّنْ اَسَّسَ اَساسَ الظُّلْمِ وَالْجَوْرِعَلَيْكُمْ

و شما بوسيله دوستى تو و بوسيله بيزارى از کسى که با تو مقاتله کرد و جنگ با تو را برپا آرد و به بيزارى جستن از آسى آه شالوده ستم و ظلم بر شما را ريخت

وَاَبْرَءُ اِلَى اللّهِ وَ اِلى رَسُولِهِ] مِمَّنْ اَسَسَّ اَساسَ ذلِكَ وَبَنى عَلَيْهِ بُنْيانَهُ وَجَرى فى ظُلْمِهِ وَجَوْرِهِ عَلَيْكُمْ وَعلى اَشْياعِكُمْ

و بيزارى جويم بسوى خدا و بسوى رسولش از کسى که پى ريزى کرد شالوده اين کار را و پايه گذارى کرد بر آن بنيانش را و دنبال کرد ستم و ظلمش را بر شما و بر پيروان شما

بَرِئْتُ اِلَى اللَّهِ وَاِلَيْكُمْ مِنْهُمْ وَاَتَقَرَّبُ اِلَى اللَّهِ ثُمَّ اِلَيْكُمْ بِمُوالاتِكُمْ وَمُوالاةِ وَلِيِّكُمْ

بيزارى جويم بدرگاه خدا و به پيشگاه شما از ايشان و تقرب جويم بسوى خدا سپس بشما بوسيله دوستيتان و دوستى دوستان شما

وَبِالْبَر آئَةِ مِنْ اَعْداَّئِكُمْ وَالنّاصِبينَ لَكُمُ الْحَرْبَ وَبِالْبَر آئَةِ مِنْ اَشْياعِهِمْ وَاَتْباعِهِمْ

و به بيزارى از دشمنانتان و برپا کنندگان (و آتش افروزان ) جنگ با شما و به بيزارى از ياران و پيروانشان

اِنّى سِلْمٌ لِمَنْ سالَمَكُمْ وَحَرْبٌ لِمَنْ حارَبَكُمْ وَوَلِىُّ لِمَنْ والاکُمْ وَعَدُوُّ لِمَنْ عاداکُمْ

من در صلح و سازشم با کسى که با شما در صلح است و در جنگم با کسى که با شما در جنگ است

و دوستم با کسى که شما را دوست دارد و دشمنم با کسى که شما را دشمن دارد

فَاَسْئَلُ اللَّهَ الَّذى اَکْرَمَنى بِمَعْرِفَتِكُمْ وَمَعْرِفَةِ اَوْلِياَّئِكُمْ وَرَزَقَنِى الْبَراَّئَةَ مِنْ اَعْداَّئِكُمْ

و درخواست کنم از خدائى که مرا گرامى داشت بوسيله معرفت شما و معرفت دوستانتان و روزيم کند بيزارى جستن از دشمنانتان را

اَنْ يَجْعَلَنى مَعَكُمْ فِى الدُّنْيا وَالاْخِرَةِ وَاَنْ يُثَبِّتَ لى عِنْدَآُمْ قَدَمَ صِدْقٍ فِى الدُّنْيا وَالاْخِرَةِ

به اينكه قرار دهد مرا با شما در دنيا و آخرت و پابرجا دارد براى من در پيش شما گام راست و درستى (و ثبات قدمى ) در دنيا و آخرت

وَاَسْئَلُهُ اَنْ يُبَلِّغَنِى الْمَقامَ الْمَحْمُودَ لَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ وَ اَنْ يَرْزُقَنى طَلَبَ ثارى مَعَ اِمامٍ هُدىً ظاهِرٍ ناطِقٍ [بِالْحَقِّ] مِنْكُمْ

و از او خواهم که برساند مرا به مقام پسنديده شما در پيش خدا و روزيم کند خونخواهى شما را با امام راهنماى آشكار گوياى [به حق] که از شما (خاندان ) است

وَاَسْئَلُ اللَّهَ بِحَقِّكُمْ وَبِالشَّاْنِ الَّذى لَكُمْ عِنْدَهُ اَنْ يُعْطِيَنى بِمُصابى بِكُمْ اَفْضَلَ ما يُعْطى مُصاباً بِمُصيبَتِهِ مُصيبَةً ما اَعْظَمَها

و از خدا خواهم به حق شما و بدان منزلتى که شما نزد او داريد ،

که عطا کند به من بوسيله مصيبتى که از ناحيه شما به من رسيده بهترين پاداشى را که مى دهد به يك مصيبت زده از مصيبتى که ديده

وَاَعْظَمَ رَزِيَّتَها فِى الاِْسْلامِ وَفى جَميعِ السَّمواتِ وَالاَْرْضِ اَللّهُمَّ اجْعَلْنى فى مَقامى هذا مِمَّنْ تَنالُهُ مِنْكَ صَلَواتٌ وَرَحْمَةٌ وَمَغْفِرَةٌ

براستى چه مصيبت بزرگى و چه داغ گرانى بود در اسلام و در تمام آسمانها و زمين

خدايا چنانم کن در اينجا که ايستاده ام از کسانى باشم که برسد بدو از ناحيه تو درود و رحمت و آمرزشى

اَللّهُمَّ اجْعَلْ مَحْياىَ مَحْيا مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَمَماتى مَماتَ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ

خدايا قرار ده زندگيم را زندگى محمد و آل محمد و مرگم را مرگ محمد و آل محمد

اَللّهُمَّ اِنَّ هذا يَوْمٌ تَبرَّکَتْ بِهِ بَنُو اُمَيَّةَ وَابْنُ آکِلَةِ الَْآکبادِ اللَّعينُ ابْنُ اللَّعينِ عَلى لِسانِكَ وَلِسانِ نَبِيِّكَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ

خدايا اين روز روزى است که مبارك و ميمون دانستند آنرا بنى اميه و پسر آن زن جگرخوار (معاويه )

آن ملعون پسر ملعون (آه لعن شده ) بر زبان تو و زبان پيامبرت که درود خدا بر او و آلش باد

فى کُلِّ مَوْطِنٍ وَمَوْقِفٍ وَقَفَ فيهِ نَبِيُّكَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ

در هر جا و هر مكانى که توقف کرد در آن مكان پيامبرت صلى اللّه عليه و آله

اَللّهُمَّ الْعَنْ اَبا سُفْيانَ وَمُعوِيَةَ وَ يَزيدَ بْنَ مُعاوِيَةَ عَلَيْهِمْ مِنْكَ اللَّعْنَةُ اَبَدَ الاْبِدينَ

خدايا لعنت کن ابوسفيان و معاويه و يزيد بن معاويه را که لعنت بر ايشان باد از جانب تو براى هميشه

وَهذا يَوْمٌ فَرِحَتْ بِهِ آلُ زِيادٍ وَآلُ مَرْوانَ بِقَتْلِهِمُ الْحُسَيْنَ صَلَواتُ اللَّهِ عَلَيْهِ

و اين روز روزى است که شادمان شدند به اين روز دودمان زياد و دودمان مروان بخاطر کشتنشان حضرت حسين صلوات اللّه عليه را

اَللّهُمَّ فَضاعِفْ عَلَيْهِمُ اللَّعْنَ مِنْكَ وَالْعَذابَ [الاَْليمَ] اَللّهُمَّ اِنّى اَتَقَرَّبُ اِلَيْكَ فى هذَاالْيَوْمِ وَفى مَوْقِفى هذا

خدايا پس چندين برابر کن بر آنها لعنت خود و عذاب دردناك را خدايا من تقرب جويم بسوى تو در اين روز و در اين جائى که هستم

وَاَيّامِ حَيوتى بِالْبَراَّئَهِ مِنْهُمْ وَاللَّعْنَةِ عَلَيْهِمْ وَبِالْمُوالاتِ لِنَبِيِّكَ وَآلِ نَبِيِّكَ عَلَيْهِ وَعَلَيْهِمُ اَلسَّلامُ

و در تمام دوران زندگيم به بيزارى جستن از اينها و لعنت فرستادن بر ايشان و بوسيله دوست داشتن پيامبرت و خاندان پيامبرت که بر او و بر ايشان سلام باد

پس مى گوئى صد مرتبه :

اَللّهُمَّ الْعَنْ اَوَّلَ ظالِمٍ ظَلَمَ حَقَّ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَآخِرَ تابِعٍ لَهُ عَلى ذلِكَ

خدايا لعنت کن نخستين ستمگرى را که بزور گرفت حق محمد و آل محمد را و آخرين کسى که او را در اين زور و ستم پيروى کرد

اَللّهُمَّ الْعَنِ الْعِصابَةَ الَّتى جاهَدَتِ الْحُسَيْنَ وَشايَعَتْ وَبايَعَتْ وَتابَعَتْ عَلى قَتْلِهِ اَللّهُمَّ الْعَنْهُمْ جَميعاً

خدايا لعنت کن بر گروهى که پيكار کردند با حسين عليه السلام و همراهى کردند

و پيمان بستند و از هم پيروى کردند براى کشتن آن حضرت خدايا لعنت کن همه آنها را

پس مى گوئى صد مرتبه :

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا اَبا عَبْدِ اللَّهِ وَعَلَى الاَْرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِناَّئِكَ عَلَيْكَ مِنّى سَلامُ اللَّهِ

[اَبَداً] ما بَقيتُ وَبَقِىَ اللَّيْلُ وَالنَّهارُ وَلا جَعَلَهُ اللَّهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنّى لِزِيارَتِكُمْ

سلام بر تو اى ابا عبداللّه و بر روانهائى که فرود آمدند به آستانت ،

بر تو از جانب من سلام خدا باد هميشه تا من زنده ام و برپا است شب و روز و قرار ندهد اين زيارت را خداوند آخرين بار زيارت من از شما

اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَيْنِ وَعَلى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَيْنِ وَعَلى اَوْلادِ الْحُسَيْنِ وَعَلى اَصْحابِ الْحُسَيْنِ

سلام بر حسين و بر على بن الحسين و بر فرزندان حسين و بر اصحاب و ياران حسين

پس مى گوئى :

اَللّهُمَّ خُصَّ اَنْتَ اَوَّلَ ظالِمٍ بِاللَّعْنِ مِنّى وَابْدَاءْ بِهِ اَوَّلاً ثُمَّ الثّانِىَ وَالثّالِثَ وَالرّابِعَ

خدايا مخصوص گردان نخستين ستمگر را به لعنت من و آغاز کن بدان لعن اولى را و سپس دومى و سومى و چهارمى را

اَللّهُمَّ الْعَنْ يَزيدَ خامِساً وَالْعَنْ عُبَيْدَ اللَّهِ بْنَ زِيادٍ وَابْنَ مَرْجانَةَ وَعُمَرَ بْنَ سَعْدٍ وَشِمْراً وَآلَ اَبى سُفْيانَ وَآلَ زِيادٍ وَآلَ مَرْوانَ اِلى يَوْمِ الْقِيمَةِ

خدايا لعنت کن يزيد را در مرتبه پنجم و لعنت کن عبيداللّه پسر زياد و پسر مرجانه را

و عمر بن سعد و شمر و دودمان ابوسفيان و دودمان زياد و دودمان مروان را تا روز قيامت

پس به سجده مى روى ومى گوئى :

اَللّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ حَمْدَ الشّاآِرينَ لَكَ عَلى مُصابِهِمْ اَلْحَمْدُ لِلَّهِ عَلى عَظيمِ رَزِيَّتى

خدايا مخصوص تو است ستايش سپاسگزاران تو بر مصيبت زدگى آنها، ستايش خداى را بر بزرگى مصيبتم

اَللّهُمَّ ارْزُقْنى شَفاعَةَ الْحُسَيْنِ يَوْمَ الْوُرُودِ وَثَبِّتْ لى قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَكَ مَعَ الْحُسَيْنِ وَاَصْحابِ الْحُسَيْنِ الَّذينَ بَذَلُوا مُهَجَهُمْ دُونَ الْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلامُ

خدايا روزيم گردان شفاعت حسين عليه السلام را در روز ورود (به صحراى قيامت )

و ثابت بدار گام راستيم را در نزد خودت با حسين عليه السلام و ياران حسين آنانكه بى دريغ دادند جان خود را در راه حسين عليه السلام

باز هم :

سلام!

صدای پای آب !

sezar1 — Mon, 22 Dec 2008 23:14:18 GMT

تو که یک گوشه چشمت غم عالم ببرد

حیف باشد که تو باشی و مرا غم ببرد

پیراهن مشکی من کجاست ؟

سلام ...!

به سرزمین آبهای همیشه آبی...به همه مردم مهربانش که عاشقم تک

تکشان را...به خاطره ها ...یادها...به روزهایکه گذشت ...خوب یا بد...به همه

آنانی که منتظر بودند ....به دیگرانی که غبار غمگین فراموشی را هدیه

دادند...به چشمهائی که نگران بود ...به چشمهائی که کینه داشت ...به

روزهائی که در راه است ...به همه گریه هائی که با هم کردیم...به خنده

هائی که با هم بر لب نشاندیم ...به آنانی که نفرین می کنند تا نفس در

سینه این قلم بخشکد...و به آنانی که با این کلام عهدی دیرینه بستند ...به

همه سلام...به خودم ...آری به خودم هم سلام می گویم و بغضم می

ترکد...جانم به این اشگ...اشگ دلتنگی ...اشگ فراق ...اشگ

تنهاترین مرد این شهر...

سلام !

ژولیس سزار

امپراطور سرزمین آبهای همیشه آبی

1000 صفحه نوشتم برای این بار ...و حاصلش شد همین !

sezar1 — Tue, 06 May 2008 08:21:15 GMT

سلام ...!

شام غریبان

sezar1 — Sun, 20 Jan 2008 00:23:52 GMT

از همان اولین روزهائی که داغ عاشورا بر دلمان افتاد ، مهربانی اش را شامل حالم کرد ، باید قدرش را بدانم ، همیشه اینقدر خوب نیست ، هوای بهاری را می ماند ! گاه آفتابی و سرشار از درخشش و گاه ابری و عبوس و به وقت باران هم سیل راه می اندازد و می شوید و همه چیز را با خود می برد ...کسی تکلیفش با اسمان بالای سرش روشن نباشد ، ابرها به اراده خود می روند و می آیند ....جمع اضداد ، چه می دانم ! ؟ آدم است دیگر ...

قرار شد شام غریبان را او روضه بخواند ، که حاصل هم نوشته ای ذیل است که می خوانیم ...

اگر چه من فکر می کنم بیشتر بر خودش روضه گفته است ، برای همین از او اجازه گرفتم که من هم چند خطی بنویسم ، تا این ساعت هم ( 4 صبح ) تلاش کردم اما خوب نشد ، چه شام غریبانی شد امشب ؟ عجب ؟ ...شاید فرقی نداشته باشد ...آدم غریب همیشه و در هر زمان غریب است و روضه واجب ! ... خانم زینب کبری در شام غریبان حسین اش مویه می کند تا تاریخ را شرمنده دلاوری امام زمانش و عاشقی بردر دلاورش و صبر بی همتای خودش کند و صاحب سطور ذیل نیز به هوای این ماتم عظیم ، یاد غربت خودش کرده است ، درست که اصلا قابل قیاس نیست و حتی فکر قیاس هم حرمت شکنی است ، اما من نخواستم مقایسه کنم ...مرز خانم زینب انقدر از بشریت دور است که همه دردهای عالم را روی هم جمع کنیم یه لحظه ای دختر علی ابن ابیطالب نیست وقتی از میان نیره شکسته ها و شمشیر در تن مانده ها و تل و خاک و کلوخ ، دنبال برادر می گشت ....اما آدم غریب وقتی نام این خانم را می شنود ، درد دلش تازه می شود ...این هم حرفی است برای خودش ...

به هر حال بهتر است بخوانیم و ...همین ...بخوانیم !

زیاده عرضی نیست ! ( شاید به خودش گفتم ...شاید هم نه ...به هر حال ...)

***

شام غریبان

السلام علیکِ زین اب، السلام علیکِ زینب، السلام علیکِ ام الحسن، السلام علیکِ ام کلثوم، السلام علیکِ ام المصائب، السلام علیکِ صدیقة الصغری، السلام علیکِ العصمة الصغری، السلام علیکِ ولیة الله العظمی، السلام علیکِ ناموس الکبری، السلام علیکِ الراضیة بالقدر و القضا، السلام علیکِ امنیة الله، السلام علیکِ عالمة غیر معلمة، السلام علیکِ فهمة غیر مفهمه،السلام علیکِ محبوبةالمصطفی، السلام علیکِ قرة عین المرتضی، السلام علیکِ نائبة الزهرا، السلام علیکِ شقیقة الحسن المجتبی، السلام علیکِ شریکة الحسین سید الشهدا،السلام علیکِ زاهدة، السلام علیکِ فاضلة، السلام علیکِ عاقلة، السلام علیکِ کاملة، السلام علیکِ عاملة، السلام علیکِ عابدة، السلام علیکِ محدثة، السلام علیکِ مخبرة موثقة، السلام علیکِ کعبة الرزایا،السلام علیکِ مظلومة وحیده، السلام علیکِ عقیلة القریش، السلام علیک الباکیة الفصیحة و البلیغة و الشجاعة، السلام علیکِ عقیلة خدرالرسالة، السلام علیکِ رضیعة ثدی الولایة ، روحی و ارواح العالمین فداها.

سلام بانوی صبور، بانوی صبور، بانوی صبور
خانم جان عصر عاشوراست و امشب شام غریبان....
باید بیایم برا تسلا گویی....
ولی خانم خوب که فکر می کنم می بینم من از عاشورا چی فهمیدم که باید بیام و پیام تسلیت بدهم، تقریبا هیچ.....
ولی خانم شما صبور صبورید و مهربان مهربان، هر چی باشد فرزند عزیز رسول الله هستید که مهربانیش حتی عتاب خدای ارحم الراحمین را به همراه داشت که چه داری جانت را فدا می کنی .......
خانم پس دوست دارم به جای تسلیت دادن به شما، درد دل کنم . شرمنده که من این قدر پر رو هستم که مراعات حال و روزتان را نمی کنم.

مدتها طول کشید که جذبه ی اسم قشنگتون را که روم گذاشته بودند رو بفهمم و پیشانی مادر را ببوسم و بگویم مادر ممنون که اسمم رو گذاشتید زینب.
ولی خانم خیلی طول نکشید و با دو تا امتحان فهمیدم اسم به این با عظمتی کجا و من کجا ؟
خانم خسته ام، عصبانی ام، ناراحتم، همش هم از دست بی صبریهای خودم.....بی لیاقتی خودم......هر قدر شما عاقل و عالم و فهمیده اید، من جاهل و نادانم .....هر چقدر شما مودب و مهربان و خوبید من .......اصلا چه بگویم خانم که خودتان خوب خوب خوب می دانید. خانم من یاد گرفته ام که وقتی کسی را دوست دارم بکشمش و وقتی کشتمش گریه کنم و زاری راه بیندازم و این گونه محبتم را ثابت کنم! خانم شما شهیدید نمردید و نمی میرید. ولی من نادان برای خالی کردن عقده های وامانده ام 13 روز اول محرم را نیاز دارم که گریه کنم بر مصیبتهایتان و خیال کنم این مصیبتها را فقط لعنتی های دیگر که واقعا لعنت خدا بر آنها باد بر شما وارد کردند و آنها را فحش بدهم و تمام .....غافل از این که خودم یه عمر سعدی ام تمام و کمال ......
خانم لعنت به این وجود پست من ، خسته ام از خود خود خودم.....
می خواهم جسارتی بکنم و از مهربانی تان استفاده کنم ویک کلمه بگویم چرا فرزند زهرا (س) نمی آید؟ آخر چرا؟ خانم .....یعنی 313 نفر خوب بین این خوبا پیدا نمی شود؟ حتم پیدا نمی شود.......آهایی بچه هایی که کارای خوب خوب می کنید تو رو خدا تو رو خدا تو رو خدا تو رو خدا تلاشتان را بیشتر کنید بیشتر و بیشتر بیشتر ، درستتر درستتر درستتر ، بجنبید بجنبید بجنبید ....خواهش می کنم خواهش می کنم خواهش می کنم .....

به خودم: خجالت بکش خجالت بکش خجالت بکش با خودت لج نکن با خودت لج نکن با خودت لج نکن ببین ببین . کهکشان صبر و مهر، آفتاب عالمتاب هدایت، ماه ادب و شرم ، و یه عالمه ستاره وفا وفا .....حیف نیست اینا رو نمی بینی ، حیف نیست ،‌.......

تو تاریکیهای خودم گمم خانم پس داد می زنم :
ان لا اله الا انت، سبحانک انی کنت من الظالمین

رو به قبله لطفا:
اللهم عرفنی نفسک فانک ان لم تعرفنی نفسک لم اعرف نبیک، اللهم عرفنی رسولک فانک ان لم تعرفنی رسولک لم اعرف حجتک، اللهم عرفنی حجتک فانک ان لم تعرفنی حجتک ظلت عن دینی

خانم خانم خانم ببخشید سرتان را درد آوردم و اصلا چه نیازی بود که این ها رو برایتان بنویسم که شما همه چیز را بهتر از خودم می دانید
خانم با شما حرف زدن آرامم می کند....

حلالم کنید
التماس دعا

امشب مستم ! ...مست ! من میگم عباس ! ...صدای ام البنین را می شنوی : جانم !

sezar1 — Fri, 18 Jan 2008 00:58:08 GMT

السلام علیک یا باب الحوائج !

انشاء الله امشب می میرم از عشق عباس ! ...بگو یا علی !

ر فدای لب تشنه ات... ُ قربان نفس نفس زدنت وقتی کنار فرات رسیدی ....من فدای آن عرق جبین ات ....عباسم ! من هم تشنه ام ...من دانیال ! ...تشنه ام ...روزه آب گرفته ام ...امسال اگر تو بخواهی و خدا قبول کند تا یک قدمی نفس آخر می روم تا فقط یک قدم فاصله ام باشد با تو ...یک قدمی که هزاران سال راه است ...تا.قدر مهریه مادرت را هم بدانم..و راز ذوالفقار را که غلاف بود در روی دیوار ...! علی جان ! منکه میدانم تو به خاطر نه گریه های زهار ...نه درد مظلومیت حق ...که فقط به خاطر دوستدارن خردهفروش ایمان بی مقدارشان ُ سر به چاه میکردی ....اینطوری شاید قدر عافیت دانستن را بیشتر بدانم ..مگر نگفتید که هر کس بیشتر دانست بیشتر گریه کرد ...

عباس ! علمدار ! غیرت الله ! ...خدای ادب....نام پدرت و مادرت را همراه تشنگی ام گفتم نه از باب ریا ...تشنه بودن به هوای تو را که فریاد می زنم به غرور ! عرض کردم که حواستان به سهم آب من هم باشد ...( قربان ان لبخندت ! کیف می کنی که زهرا را مادرت خطاب می کنم ...نه ؟ پس خبر از دل فاطمه نداری که هم لبخند زد و هم دست نوازش بر سرم کشید ....جانم ! ...جانم !...جانم...! چه حالی دارم من ؟....گریه و اشگ و لبخند و شوق و صفا ...به به ...نگفتم مجرم امسال فرق دارد ؟! جانم ...جانم ...جانم ...)

آقا ...آقا ...قبل از انکه دست در آبی فرو کنی ....یک دوستی دارم ..که وقت به دنیا آمدن لبانش خشک بود و دلش تفتیده ...هنوز راه رفتن بلد نبود که یا عباس یا عباس را فرا گرفت ! ...همین نزدیکها ایستاده ...تماشا می کند ....اونهاش ...اقا ..نگاه کنید ..همان که یک شاخه گل قرمز دست دارد ...به لبخندش نگاه نکنید ... از غصه عشق شما دق می کند ... قرار نبود من امشب جسارت کنم ...شب نهم همیشه سهم اوست که خودش سهم شماست ...! منکه میدانم تیر به مشگ می خورد و مشگ گریه می کند آبروی شما را ...خوب آخر آنجا کسی دیگری نبد برای گریه ...بود آقا ؟ قبل از انکه سوار اسب شوید و هی کنید به سمت خیمه ها ....یک جرعه آب عشقتان را بچکانید به دل رفیق من ...! و شاخه گل را بگیرید ...می دانم دستتان بند شمشیرو مشگ است و بعد ....قربان دستهایت آقا ....شاخه گل را بدهید به من نگه می دارم برای برادر زاده تان ..رقیه خانم ...!

آهای رفیق ! کجائی ؟ آقا بنده نوازی می کنند ُ از انگشت مبارکشان یک جرعه آب سر می خورد سمت کام عاشق شما ...بفرمائید ...

دوستان لطف کنند ُ همه دستشان را ژشت سرشان ببرند ....خجالت بکشید از دستاهای خودتان ...شرم کنید ...

حسودیم می شود به تو رفیق ...سیراب شدی برادر ...اما من و رقیه چشممان سفید شد به این راه ...

عمو کی می آید ...؟

عمو ...عمو....عمو....

***

برای محرمی شدن اول باید محرم باشی ...هر کسی رو که به حرم راه نمی دهند ...

محرم از آخر ذی الحجه شروع می شود ، روز اول دخول به فضای چند صد متری کربلا است ، کربلا هم خط کشی دارد ...حد و حدودی برای خودش معین کرده است ، همانطور که از تمام تاریخ اسلام یک دوره و از همه مردم آن دوره فقط 72 تن اذن دخول به مرز خیمه ها یافتند که درب رضوان خدا از آنجا گشوده می شد . همانطور که هر منبری ..منبر حسینی نیست ..هر سینه زنی هم عزا دار حسینی نیست ...

به والله قسم ...قسم جلاله بر زبان راندم که همه عشقم را در گروی این جمله بگذارم :

بسیاری از این هیئت رفته ها را به همین دلیل هیزم جهنم خواهند کرد ...قرار نیست که درب هر جائی که باز بود ..هر کسی سری بر آن برد ...هر کس باید حد و بضاعت خود را بداند ...

تا وقتی نقل مسلم و طفلان اوست و حتی حر ....هنوز پر خیمه بالا نرفته است ، اما رقیه خانم که ماتمش را به سر می گیریم ...حرمت د اری را باید بدانیم ...اساس محرم بر حراست حرمت است ، و وای بر آنکه در محرم حسینی حرمت را با جهل و نادانی و بی خردی عبور کند ...

شب قاسم که می شود ، خلوت عاشقانه می شود و علی اصغر دربان حرم خیمه ها می گردد . اسم علی اکبر که آمد باید حواست را جمع کنی ...از اینجا به بعد لیاقت می خواهد ...اگر داشتی بمان و گربه کن ...اگر نمی دانی و آدابش را نیاموخته ای باید بروی ..و گرنه خود برای خود دلیل قهر و غضب عباس خواهی شد ...اینجاست که به قول عزیز مهربانم باید به معنای نام عباس دقیق شد ...یک طرف عباس رافت و باب الحوائجی است ، سوی دیگرش عبوس بودن و غضبی حیدری ، که خدا نیاورد روزی را که خطاب به کسی باشد ...

گفتم که بدانید هم خطیب و هم مخاطب باید مراقب باشند ...چون از قاسم بحث عاشقی است ، و بر عاشق هیچ جنونی عیب نیست ....وقتی وارد روضه علی اکبر می شوی معلوم نیست پایان روز زنده باشی...اگر قرار باشد حق مطلب ادا شود ....

آقا چرا خودتو زدی به نافهمی ؟ اونجا که باید تعبیر مصلحت آمیز فتوای مرجع را بفهمی و خرد ورزی کرده و کیاست و هوش مومنانه را به کار اندازی ، می زنی به کوچه غیرت متعصبانه و هوچیگری احساسی ،که پدر شیعه را سوزانده است و جائی که حرف عشق و شیدائی است ، فتوای مصلحت آمیز را دست می گیری و لباس عافیت تن کرده و مثلا عاشق را نصیحت می کنی ؟! همان فقیه عالیقدری که آن فتوای مصلانه را امر فرمودند که در برابر نامحرم وغریبه دلربائی از معشوق حرام است و تقیه واجب ...خود در خلوتش سر منشا عاشقی است ...

همه جوانهای عالم فدای یک تار موی علی اکبر ! شک داری در این جمله ؟ اسم شیعه را از خودت بردار ....

پدری پسر خود را از دست می دهد ، بر سر و صورت می زند ...سینه چاک می کند ...به در و دیوار خودش را می کوبد ! می گوئی : بگذار عقده دل خالی کند ...تا راحت شود ..دلش سوخته ...آدم دل سوخته را عاقلی به چه کار ؟

حالا راس هرم جوانان عالم تکه تکه شده و حسین ابن علی ابن ابیطالب نشسته روی زمین و تکه های تن جگر گوشه اش را در عبای خود جمع می کند ...اگر خدا این صبر را از دل عاشق ما بر دارد که همانجا باید بمیریم .

خدایا خودت به داد دل ما برس ...از عشق بسوزیم یا زخم زبان ؟

شب قبل منوال وعده ، نشستم برای نوشتن از علی اکبر ...آخرین کلام را که نوشتم ...ظهر فردا بود . و همه دهها صفحه ناله هایم به سه نکته بیشتر نپرداخت ، یکی وقت رفتن علی به میدان وگرفتن اذن امام بود و دیگری وقتی مدتی جنگید و بازگشت و از پدر طلب آب کرد ...علی اکبر مگر نمی دانست که در خیمه ها آب نیست ؟ چرا بازگشت ...چرا از امام آب خواست ؟

روضه ای دردناک است پی این پاسخ رفتن ...معمای کربلاست ...اوج اندوه همی....

دیدم برای رسیدن به زخمی شدن جوان بنی هاشم و بر اسب یله بودن و فرمان بازگشت به سمت خیمه ها را دادن و خونین شدن یال اسب و دید حیوان گرفته شد و راه را اشتباه رفت و در وسط لشگر راکب را وا نهاد تا آنانی که فرصت شمشیری و خنجری و نیزه ای را نیافتند ، دم را غنیمت شمرده و از تن علی اکبر دشتی بگیرند ...! ...آنقدر راه است که شاید هزاران صفحه روضه جانکاه باید... که به این برسیم وآن لحظه ای که کار به مشت و لگد و سیلی و ...سنگ و کلوخ کشید ...

جمع کردن تن علی در عبا ، زینب و حسین نتوانستند این عبا را بر دارند ، هر دو کمر خمیده ...

حسین چند قدم راه می رفت و بر زمین می خورد ....زینب یاد مادر افتاد ...وقتی به علی خبر دادند که بیا بر بالین زهرا که وقت وداع است ...علی فاصله حیاط تا اتاق را همینطوری طی کرد ...دو قدم راه می رفت و تعادل از دست می داد و بر زمین می خورد ...!

امان از دل زهرا !

و اما عباس !

کمتر کسی است که تا به حال برای حاجتی قمر بنی هاشم را واسطه نکرده و به مراد هم نریده باشد ....

اما من نکردم ...هرگز از باب الحوئج چیزی نخواستم ...فقط برایش گریستم و ناله کردم و زار زدم و خودم را کوفتم ، تا انجا که جان و توان در تن دارم بر سر و صورت و بدنم می کوبم ، ...شب نهم که تمام می شود تا هفته ها بازوانم بی حس است ...از بس بر آنها می کوبم ...این عزاداری نیست ...شرمندگی است ...شرم وخجالت دستهای من است ...

..مگر می شود شب نهم باشد و من در مکتب الرقیه به ماتم نشسته و بر سر و سینه زنم و روضه ای نباشد ....اما از آنجا که من خود را به گوشه معجر خانم رقیه بسته ام و حوائج را نیز از او می طلبم ، به حرمت سه ساله اباعبدالله سه جمله از مطلع سخن را می گویم و بقیه اش را هم برای محرمان خواهم گفت ...و عذر حضور از دیگران خواهم داشت .

اینجا از اول هم برای عاشقی بنا شد ، اگر عقل بود که اینجا چکار داشتم ...دنیای بیرون به قدر کافی عاقلی می کنیم گه از سهم دو برابر عمرمان هم افزون است ...اینجا هستیم که فارغ ار چشمان نامحرم عاشقی کرده و دیوانه باشیم ....حرف عقل را در جای عقل بزنیم ...کسانی که در این محیط چهره عاقلانه به خود میگیرند ...معلوم است که خارج از اینجا تعارض با این موضوع دارند ...

این خاصیت همه است ...

عباس برای رقیه عشق مجسم است ...یک ساعت قبل از آنکه علی اصغر ساقی را بخروشاند برای رسالت آب رقیه کودکان را در خیمه ای جمع کرد و فرمان داد :

دیگر کسی حرف آب نزند ...!

زمانی هم که پناه و تکیه گاه حسین زره بر تن کرد و حمایل بست و رکاب کشید سمت علقمه ، خانم رقیه کنار خیمه عمو مضطرب به انتظار نشست ... و خیره به راه ماند ...تا دید که پدر از دورمی آید.... دست به کمر گرفته و می آید ...

عباس تا به علقمه و فرات برسد ، نبردی کرد و تنش زخمها برداشت ...نفس در سینه اش جا نیامد بود ، تکیه بر نخلی زد ..نگاهی به خیمه رباب انداخت و مشگ را به آب زد و برای همیشه مظهر حیات انسان را شرمنده مردانگی خود ساخت و راه هفت خوان عرفان را پی گرفت ...

نه ....نه...نه...جمله را اصلاح می کنم :

طواف عشق را آغاز کرد ...طواف هفت دور دارد :

در طواف اولش افتاد دست ....

دور دوم در طواف یاور همه عمرش ...حجت عاشقی اش ...حسین ! فداشد دست دومش....

هنوز اتفاقی برای گردش عاشقانه عباس حول محور عشق عالم نیافتاده است ، راه باز و دل فراخ و نیت خیر و امید به پروازممکن ! ، اما در نیمه دور سوم ، خون به دل شد عباس ....تیر دشمن بر مشک نشست ! و آب ریخت ...نه ببخشید ..آب نبود ....آبروی عباس بود که ریخت !...

دور چهارم را عباس همه تن را فدای یک روزنه امید می کند ...شاید قدر یک جرعه از این مشگ سوراخ سهم علی اصغر باشد ... پس تن را سپر تیرها کرد ، تیرها به کدام قسمت از تن عباس نشست ...؟ سوال بیهوده ای است ...اینطور بگویم ....تیرها بوسه های علی را بر تن عباس شماره زد ...یکی هم چشمان قمر بنی هاشم بود ...

دور پنجم ---یا الله ..مدد کن تمام کنم این چند خط را ....وای ...وای ...وای ...از این عمود آهنین ...وای !...

به والله این متن را تمام نمی توانم بکنم ...من می میرم تا این حرف مانده در گلو را بگویم ...این روضه را از کسی شنیدم که از هر مقتلی موثق تر است ...یا لیلی ! تو نخوان ! تو را به دل سوخته ام البنین نخوان برادر ...رها کن ...بگذر ...و تو رضای خوبم ! قربان دل نازکت بروم ...تو که اسم اب دلت را می برد به مظلومیت سقا و تشنگی را رفع نکردی مگر با یاد سقا ...و اسم عباس کافی است که چشمه اشگت خشک نشود ...بهتر است نخوانی و ندانی ...تو بدهکار گریه برای عباس نیست ...از بس برای زهرا گریه کردی ..عباس و زهرا ؟ ...عباس عزیز زهراست و زهرا مراد زندگی عباس ...برو قربانت بروم ...دست یا لیلی بگیر و برو ...

یا رقیه بنت الهدی !

از اسب افتاد ، ستون غیرت خدا افتاد ...عمود خیمه عشق زمینگیر شد ...دست بر تن ندارد ...فرق شکافته ، چشمان به تیر نشسته .... عباس خودش را روی زمین می کشید ....( آخه من چی باید بگم ؟ کی می فهمه ؟ من اصلا واسه کی دارم میگم ؟ نمی دونم ...خدایا خودت به داد من برس ...به فریاد دل من برس ....)

عباس ...عباس...عباس....عباس خودش را روی زمین می کشید ؟ سخن از پهلوان عرب است !

- یا اخا ادرکنی ...

صدای پا شنید ، دل عباس خالی شد ...( چی دارم می گم ؟) اما ف همینکه گفتم ....دل یل و علمدار و سالار لشگر اباعبدالله خالی شد و عباس ترسید ! ...حس کرد...قاتل است که به سمتش می آید ..تا کار را تمام کند ...

عباس تا به حالا از کسی خواهش نکرده ...زاری بلد نیست ...مظهر غیرت خدا است التماس را نمی شناسد ....پسر علی و به زاری سخن گفتن ؟ التماس ؟ قهرمان شیعه چه می کنی ؟

اما ...اینکار را کرد ...چشمانش که نمی دید ....دست هم ندارد که سپر کند ...فقط آهنگ صدای ناله مانندش ، سلاح اوست که دل این قاتل را نرم کند ...:

- من برادر کریم ترین انسان عالمم ... پسر فاطمه...عشق علی....نور دیدگان رسول خدا ....حسین مهربانه ....صبر کن برادر...خنجر را غلاف کن ...چند نفس مگر دارم ؟ اجازه بده خرج عشقم حسین شود ... ...من همه عمر منتظر این لحظه بودم که سر بر زانوی برادرم گذارم ...امانم بده ..( امان ؟ ....امان ؟ ...امان ؟ روضه امان نامه را به خاطر بیاور!) منم در عوض از برادرم می خواهم که خیر دنیا و مغفرت آخرتت را تضمین کند ...که می کند ...فقط چند لحظه ...تو را به عزیزت قسم ...بیش از این جلو نیا ...زاری مرد ، دیدن ندارد برادر ....!

همه عالم دارد زار می زند ...همه عالم ...

صدائی در گوش عباس نشست :

- عباس پیرم کردی ...! عباس بیچاره ام کردی ....عباس...دلم را بردی ....عباس...عباس...عباس....کمرم شکست ....منم برادرت حسین ...حسین ام من ...حسین ...

این دیگه حرف دل است ...حرف دل مه که خوب معلومه سندش خود دله ...من میگم :

روز قیامت : خدا ...همه صحنه کربلا را دوباره می چیند ...خیمه ها را ردیف می کند ...لشگر را می آورد ...و همه چیز را دوباره سازی می کند و به عباس می گوید :

- بیا عباس ...بیای برو آب بیار ...این دفعه من خودم پشت سرت هستم ..برو ..تا شاید کمی از خجالتت کم شود ...

اما عباس جواب می دهد :

ای خدا جون ...روغنی که ریخت دیگه ریخته ...!

ای وای !

ببین چه می کنی با دل من عباس ؟

به خدا شرمنده ام ...این شب نهم ...شب مستی منه ...نمی بینی چقدر بد خط و بد قلق می نویسم ...هر کی ندونه ..تو خواننده من میدونی که چقدر بر جملات و کلمات احاطه دارم ...

اما جون خودم و جون عشق ابولفضلی شما ، این قمر بنی هاشم داغونم کرده ...خرابم...از عاشقی افتادم به بد مستی کردن ....اون جام آخر می ر اکه خوردم ...از مرز جنون گذشتم ...

خدایا خودت به کرمت ببخش ...خودت این عشق رو انداختی بر دل بی صاحب من ...دیگه گلایه نکن از این حرفهام ...

خوب راست می گه عباس...تو که می خواستی کمک کنی ..همونجا کنار علقمه که باس از شرم پاشنه به زمین می کشید چرا کاری نکردی...!

ای وای !.... ( دوستان ! جان خانم رقیه ! که الان همراه ماست و اشگ صورت ماه تابش را درخشان تر کرده است ....و به حرمت زهرای مرضیه که صاحب عزای اصلی مجلس عباس است و به عشق امام زمان که فرمود هر جا که اسم عمویم با گریه برده شود آنجا هستم و من هم گریه می کنم ...چشمانت را ببند و ده یا حسین از ته وجودت بگو ....: یا حسین .......)

ببخشید ...شرمنده دیگه طاقت ادامه ندارم ...اصلا محرم و نامحرم رو هم قاطی کردم ...

اینجوری میشه دیگه ...

وقنی اسم عباس بیاد همینه دیگه ...

التماس دعا

خادم بی چیز و فقیر بارگاه رقیه خاتون و غلام ادب و معرفت عباس

دانیال حسینخانی

شب نگاه

sezar1 — Wed, 16 Jan 2008 22:44:13 GMT

امشب شب نگاه است ....همه چی باید با نگاه و ایما و اشاره بگذرد ، روضه علی اکبر را کسانی می فهمند که کنایه فهم باشند و وقتی هم فهمیدند ، هرگز از ماتمش منفک نخواهند شد ...

در باره آقازاده مولایم اباعبدالله ، حرف و نکته آنقدر هست که در این صفحه و هزار مثل این امکان توضیح حقیت اصلی او نیست ...

به لطف دعای یکی از عزاداران حسینی ، از دیشب توفیق حضور در مجلس ، مولایم را یافته ام ..البته به خاطر شرایط آب و هوائی ساعت اخیر را فقط امکان حضور دارم ...اگر چه شب نهم و عاشورا به هر شکل تمام ثانیه های مجلس را حضور خواهم داشت .

چند دقیقه دیگر باید راه بیافتم تمام این سطور را تحویل عزیز دادم که ویرایشی نمایند و حتما در وبلاگ قرار دهند ...نیمه های شب باز می گردم و از عزیزترین دلربای کربلا خواهم نوشت .

اما چند جمله مختصر در حاشیه عارض شوم :

دو سه روزی است که بخش نظرخواهی حقیر مملو از نظرات تند و آتشین شده که گاه از سر دلسوزی و تعهد و ایمان است ، که البته تنها دو نفر را اینطور دیدم که در کمال ادب پاسخ یکی از این عزیزان را عارض شدم و منتظر به فرمان خواهم بود و دیگری را هم هنوز امکان پاسخ فراهم نشد .که البته پاسخی در نیست ، صرفا حضور در محضرشان از باب تشکر و سپاس است ، اکراه دارم از نام بردن ، اما یک وقت مومنی مثل سید محسن فرمایشی می فرمایند که با هم اختلاف سلائقی که بینمان هست ، در اصل و شرعیت نمی توانم بین خود و ایشان فاصله ای را ببینم ، لذاست که همانطور که عرض کردم و ایشان هم عنایت فرمودند ، بعد از محرم مفصل در خدمتشان خواهم بود ، و تا به اشتراک نظر با او نرسم ، دست بردار نیستم ....یک وقتی هم یک آدم لمپن ، و واثعا اسباب خحالت نام شیعه جسارتی می کند و از واژه های و الفاظی بهره می گیرد که معلوم است فقط از این عرصه مجازی بهره اینگونه هرزه گوئی را یافته است که وب من به اندازه کافی از این مزخرفات و از این آدمهای گمشده در تاریکی و پشت دیوار هارت و پورت به راه انداز ، زیاد دیده ام ...که به راستی هیچ ارزش همین چند کلمه من را نداشتند ،

این بحثها و مجادلات اصلا جایش اینجا نیست ، حرف اعتقاد و ایمان است ، شیعه با ایمان در طول تاریخ ثابت کرده است که برای ایمانش سرش را می دهد و هیچ ابائی ندارد ...لذا در چنین فضای کور و تاریکی ، اصلا صلاح نیست که مبنای این مباحث باز شود ... تنها چشم در چشم و یا حداقل به صورت مستقیم وارتباطی بی واسطه می توان وارد این مباحث شد . چون نیاز به دیالوگ دارد ...یک طرفه حرف زدن که فاقد وجاهت عقلی و دینی است ، ان در اصول ...که هیچ تقوا پیشه ای در باره آن انعطاف و مدارا و تقیه را بر نمی تابد . ...

لذا بر خلاف رویه و روش خود در تمام این مدت در این وبلاگ ، و چون در حال حاضر بالای این صفحه به نام مطهر خانم جان و دین و عشقم مزین است ، و نه سرزمین آبهای همیشه ابی ، لذا خطابم به حضرات و مومنان و شیعیعان راستینی است که نظراتشان را ایمان دارند و در از سر حفظ و حراست دین و ایمان این سطور را مرقوم فرمودند ، عنایت کرده نحوه تماس به هر طریقی جز این فضای نامعلوم ، در بخش نظرخواهی اعلام فرمنایند تا خقیر حسب تکلیف و دفاع از ایمان و اعتقادی که سالها برایش تا پای جان رفته ام و باز هم می روم ، خدمتشان شرف حضور داشته باشم ....و شک نکنید با توجه به اصالت تشیع که بر مبتای ولایت است توضیحات و مستندات و نظرات آنقدر روشن است که قطعا هم ذهنشان آگاه شده و تکیف امروز را بهتر می فهمند و بر پای آن می لیستند و هم از این خطای فهمی رها شده و در مسیر آگاهی قدم خواهند برداشت ....در این اصل شک نکنید ...من از همین حالا مشتاقانه منتظرم شما هستم .

و اما آن کسانی که از دین و شیعه برای خود لباس خود فروشی و ریا دوخته اند ، با این وصف ، بهتر است بروند جائی دیگر بساط مار گیری و سینه دریدن عروسک بازیشان را نمایش دهند ، اینجا بساط معرکه گیری از اولش هم خریداری نداشت ...و ضمنا این مباحث مردانه است ، نیاز به پشتوانه عقلی و تجربه و ایمان افعالی دارد ، صلاحشان در این است که سر بی مقدارشان را به این ورطه ها داخل نکنند چون معلوم نیست که با همان سر از این ورطه خارج شوند ....برای اهل ایمان هم زدودن این سموم و آفات ، اجر اخروی بسیار دارد ، لذا بر دفع اش از هم سبقت می گیرند ...بروید جائی که مثل خودتان دلال و حراف باشند ...اینجا ... ملاک ایمان حرف نیست ...عمل است ....،

یاران مهربان شرمنده که اینگونه نگاشتم ، گاهی کتک درمانی بهترین راه تربیت است ...

انشائ الله در ساعاتی بعد در محضر یگانه جوان بنی هاشم خواهم بود که همه اهل حرم دل نگران او بودند !

به هر حال شرمنده دوستانم که با یک روز تاخیر مجبورم مطالب را تقدیم کنم

التمس دعا

لای لای ....علی !...لای لای

sezar1 — Tue, 15 Jan 2008 23:29:19 GMT

یا گمشده های عصر عاشورا !

امروز صبح ، وقتی هنوز خورشید گرمایش را پخش کربلا نکرده بود ، علی اصغر بی قراری می کرد ، سینه مادر نمی گرفت ...زینب نجوا کرد :

- تشنه است ...صدای گریه اش می گوید که تشنه است ...

مشگ آب در خیمه خالی بود ، هلال را راهی کردند تا از فرات برای لب تشنه علی اصغر آب بیاورد . که با انبوه سربازان که هر لحظه هم بر تعدادشان افزوده می شد ، برخورد ...

ابن سعد امروز فرمان قطع آب را صادر کرد و علی اصغر اولین تشنه کربلا بود که با مشگ خالی مواجه شد .

. وقتی مشگ خیمه رباب خالی باشد ...بعید است در خیمه های دیگر آبی باشد ....هیچ کس شب گذشته به فکر مشگهای خالی نبود ....خیمه ها خیلی از فرات دور نبودند ، صدای آب را می توانستند بشنوند ...

رباب وقتی هلال را با مشگ خالی دید ، کمی ترسید ..اما سکینه که کنارش نشسته بود لبخندی زد و جمله ای گفت که هم رباب آرام گرفت و هم علی اصغر دمی از گریستن باز ماند :

- نگران نباش ...در کاروانی که عمویم عباس باشد ، کسی نباید نگران مشگ خالی باشد !

ساعت 8 الی 9 صبح روز 7 محرم تا نزدیکهای ساعت 11 ..یک ساعت مانده به ظهر عاشورا ...چند ساعت می شود ؟

در تمام این ساعات علی اصغر گریه کرد و نالید ، مگر زمانی که در آغوش پدر قرار داشت و یا عمو عباس اش او را میان بازوان نازنین اش می گرفت ...

بقیه مدت را یکسره گریه کرد ، اما رفته رفته از حجم صدایش کم می شد ...هر چه کام نوزاد خشک تر می شد ، صدا در حنجره به در بسته می خورد و به درون باز می گشت ...

عباس قبل از رفتن به سمت علقمه ، سراغ علی اصغر را گرفت ...نوزاد در گهواره بود ..چشمانش بسته بود ...اما خواب نبود ...لبانش به چسبیده و از هم باز نمی شد ...رخش رنگ پریده و کناره گونه های برجسته اش سرخ شده بود ...بچه زور می زد ...به خود فشار می آورد ...دست و پا می زد تا موفق می شد به یک لحظه لبهای قفل شده را از هم باز کند ...و صدائی چون خس سینه از کام تلخ و کویری اش بیرون دهد. و باز لبها در هم گره می خوردند ....رباب گوشه خیمه نشسته و چشمهایش از گریه خشک شده بود ...زانو در بغل به نقطه ای خیره مانده بود ، زیر لب زمزمه کرد :

- - دارد گریه کند بچه ام ...دارد زار می زند ...

عباس حرفی نزد ، اما چنان غیض کرد و صورتش سرخ شد که تمام قهر و غضب خدا را در این رخ می شد به تماشا نشست .... قمر بنی هاشم این صحنه ها را دیده بود که از آمدن و بازگشت به خیمه ها ابا داشت !

این چند خط را روضه علی اصغر ندانید ..

روضه علی اصغر دو جمله است که جمع اش می شود سه کلمه....

( راستی امشب شب اولی بود که هیئت رفتم ، اگرچه دشت اول من یک ساعت آخر بود اما مجلسی گریه کردم و هیئتی سینه زدم ، حالا حس می کنم ..می فهمم ...عطر حسین را )

در مجلس علی اصغر ...نه مداح می آید و نه واعظ ...که همه آنها هستند ...اما منبر ندارند .....برنامه هیئت امشب را که بگویم ، ختم کلام است و نقل آن دو جمله :

همه خانمها نوزادان شش ماه را می آورند ، همیشه اصرار و خواهش کرده ام که سعی کنید این بچه ها را تشنه بیاورید . شروع مجلس ، نوزادان گریه می کنند ...مادران جگر چوشه های خود را به زمین می گذارند ..منبری است برای خودش این سرود دست جمعی ! بعد به همه اشان آب زمزم می دهیم که گلوی عطشناکشان ، که از شدت گریه به خس خس افتاده بوی علی اضغر را در مجلس پخش کند ...

روضه هم این است : همه با هم زمزمه می کنیم :

- علی لای لای ...علی لای لای ....

گهواره علی اصغر به دست گرفته ایم و ...

و بعد سینه زنی و شور و ذکر و نوحه هم یک کلمه است :

- آب...آب....آب...

وقتی اباعبدالله ، علی اصغر را به میدان برد ، همه لشگر به هم می گفتند که پسر رسول خدا قران آورده است !

علی اصغر راکه به دست گرفت و بلند کرد ...علی بیهوش بود از شدت تشنگی :

- شما با من جنگ دارید ..این بچه چه گناهی کرده ؟ ...در جماعت شما یک مرد نیست که خودش این بچه را ببرد و قطره آبی به کامش بریزد ....

لشگر بهم ریخت :

- راست می گوید حسین ...ما که با به شش ماه جنگی نداریم ...

ابن سعد که اوضاع را بغرنج دید ، هرمله را فرمان داد ، و هرمله چله کمان را کشید :

- پدر یا پسر ؟ امیر کدام را ...؟ امر بفرمائید

- هرمله ! مگر سپیدی زیر گلوی را نمی ببینی ...

داغ علی اصغر از اینجا نیست .... !

چطور توانستند آن سر کوچک را به نیزه بزنند ...و نگهش دارند .....

سر عباس را که از پهلو در نیزه بردند ! حتم برای گردن باریک این شش ماه هم راهی بوده است ؟

***

عاشقان و شیفتگان نشسته بر سفره عاشورا عنایت داشته باشند :

از امشب آب خوردن برای شیعه عاشق کراهت دارد ، مگر به قدر لزوم که از حال نرود .

از زمانی که فرات را می بندند ، درب استجابت حوائج را می گشایند ...نباشد کسی که غفلت کند و دست خالی بماند .

شیعه یک دعا بیشتر ندارد ، خصوصا زمانی که در موعد و محل استجابت دعا قرار دارد :

- فرج آقا امام زمان ...